In 1990 heb ik meegeholpen met het bouwen van het huis van Jean Hoen, we zouden meehelpen aan het hele huis, Cor, mijn vriend, en ik, maar nadat het zware werk gedaan was kon ik vertrekken, waarom, is tot op de dag van vandaag onduidelijk, want afgesproken was dat ik bij het hele huis zou helpen. Cor mocht blijven, maar Cor stopte ook, want als ik niet mocht mee doen, dan hij ook niet, dat noemen ze vriendschap, dat is belangrijker dan geld.

Nog 3 anekdotes.

Aan de zijkant van het huis staan 2 palen. Cor had eentje aan de voorkant uitgezet en ik had hem gegraven, maar die bleek verkeerd te zijn. Een scheld kanonnade van de baas was het gevolg. Maar ja waar maak je je druk over dan graaf je toch gewoon een nieuw gat. De zaterdag daarop volgend was Cor er niet. Nu zou Jean hem uit zetten aan de achterkant, ik was halverwege het gat, toen ik opmerkte weetje wel zeker dat hier de goede plek is, ik heb de indruk dat we verkeerd zitten, Nee we zitten goed zei Jean, maar hij pakte toch nog maar eens de tekening er bij en inderdaad we zaten verkeerd, ik moest innerlijk lachen. Dat snap je wel. Het gat werd dicht gegooid en op de goeie plek opnieuw begonnen. Zo zie je maar dat schelden nergens voor nodig is. Vergissen is menselijk.

De leidingen moesten gelegd worden, ik wilde me de tekening pakken, maar nee die ging naar Cor. Daar was ik natuurlijk te stom voor, Ik had wel een technisch IQ van 130, maar ja wie wist dat. Nou ik heb me op het muurtje gezet en gewacht op de instructies van Cor maar die kwamen niet, want hij kon dat niet. Natuurlijk heb ik hem geholpen en toen waren ze zo gelegd. We hebben Jean maar in de waan gelaten.

Toen we met de balken boven de deuropeningen kwamen, opperde ik dat we nu niet meer met 2 ploegen de balken er op konden leggen, maar dat we aan 1 kant moesten beginnen, anders liep je de kans dat we niet uitkwamen en dat een balk te lang zou zijn, onzin volgens Jean, maar helaas voor hem, kreeg ik gelijk, je hebt 130 IQ of je heb het niet. Een balk was dus te lang en hij moest hem inkorten en dat korten ging fout. Te veel er van af en dat valt moeilijk bij te plakken. Natuurlijk heb ik niet gezegd zie je nou wel, want zout in de wonden strooien doe ik niet.

Zou ik te slim zijn geweest dat ik niet meer verder mocht meehelpen. Wie zal het zeggen.
Ik heb me vaak afgevraagd hoe het toch zou komen, dat ik voor een sukkel werd aangezien in de familie, Ik was eerste monteur en dat haal je niet zo maar, bovendien was ik leraar wis- en natuurkunde en dat haal je ook niet zo maar.
Toen ik mijn geboorte-afwijking ontdekte, werd alles duidelijk, als je een syndroom heb, ben je natuurlijk dom, oerdom.
Een film gemaakt in 1934 met beelden uit 1928 hoofdzakelijk van de staatsmijn Wilhelmina.
Dit is de verhuizing van Ignace Crutzen naar zijn woning. Als enige familie lid heb ik hem geholpen, dus ik loop ook mee in de film.
Dat heb ik ook bij de anderen gedaan, bij Magda heb ik op de Fazantlaan 54 in Schiedam hun opzetstuk met hout bekleed van binnen, met mijn compressor, met een tacker die ik geleend had van Hub zijn vader een vriend van me. Ook voor nop, als dank voor al die hulp, hebben ze me onterfd.

Gelukkigs is hier nog een filmpje van.
Sanering Van de mijnterreinen van de Staatsmijn Wilhelmina en ON2 de film is van 1990 en nu zijn de ontwikkelingen toen al weer achterhaald, zo bestaat de renbaan niet meer. En is de skibaan overdekt.