Nu zag ik dat Lei Heijenrath op de lijst staat van GroenLinks-PvdA. Lei Heijenrath was degene die ervoor zorgde dat alle middelbare scholen uit Kerkrade verdwenen. Ik heb hem daar destijds over geschreven dat, als je het onderwijs uit een stad laat verdwijnen, je de ziel uit die stad haalt. Dat had hij moeten weten als leraar Nederlands op het Antonius Doctor in Kerkrade.

Ik kende hem nog uit de tijd van de PPR, en later ook als voorzitter van het College van Bestuur van de Hogeschool. Daar schafte hij het bedrag af voor het jaarlijkse personeelsuitstapje. Tegelijk gingen de geruchten dat hij en zijn mede-bestuursleden wel geld aan zichzelf besteedden. Hij leek niet te begrijpen dat zulke bezuinigingen het werkplezier van het personeel aantasten. Ook het jaarlijkse kerstpakket werd afgeschaft.

Hij gedroeg zich als een saneerder die totaal niet begreep hoe je met personeel omgaat. Gewoon gewetenloos. Misschien is het daarom ook niet vreemd dat hij op deze lijst staat, want mijn ervaringen met andere mensen die erop staan, zoals Gelderblom en Verreck, zijn niet anders. Mensen die anderen discrimineren omdat ze anders zijn, tonen vooral dat ze geen enkel inlevingsvermogen hebben.

Je kunt op de Partij voor de Dieren stemmen, maar de vraag is of je dat wel moet doen. Ik heb eens gekeken wat hun vertegenwoordiger de afgelopen vier jaar daadwerkelijk heeft bereikt. Dat blijkt erg mager te zijn: slechts twee initiatieven, plus nog twee voorstellen die nauwelijks iets voorstellen.

Een voorbeeld is het voorstel om fossiele reclame te verbieden. Alsof mensen daardoor ineens minder gaan autorijden – het is bijna lachwekkend. Als je echt iets wilt doen voor het milieu en de leefbaarheid van de stad, pak dan concrete problemen aan. Beperk bijvoorbeeld de ruimte voor auto’s of zorg voor betere fietspaden. Heerlen scoort namelijk het slechtst van heel Nederland als het gaat om fietsvoorzieningen. Daar ligt een enorme kans om iets te verbeteren. In plaats daarvan wordt er energie gestoken in een verbod op fossiele reclame. Dat vind ik simpelweg mijn stem niet waard.

Je kunt nog zo’n mooi verkiezingsprogramma hebben, maar als je in de raad nauwelijks initiatief neemt en weinig bereikt, dan schiet het weinig op. Bovendien maakte de partij de afgelopen vier jaar deel uit van het college, al was het maar een klein aandeel. Toch hebben ze daarmee wel het beleid van het college ondersteund.

Mijn eigen ervaring met dat beleid is niet bepaald positief. Ik heb anderhalf jaar moeten wachten op huishoudelijke hulp, terwijl de normale wachttijd maximaal elf weken zou moeten zijn. In die periode heb ik zeker vijf keer een brief naar de gemeenteraad gestuurd, maar ik zie daar niets van terug in hun stukken.

Ook het hoofdstuk over transgenders en gendergelijkheid in hun programma vind ik weinig overtuigend. De gemeente Heerlen betaalt maandelijks 2000 euro huur voor een café speciaal voor transgenders. Je zou kunnen zeggen dat het goed is dat er een eigen plek is, maar dat is naar mijn mening niet de oplossing. Ik wil geen apart plekje – dat heb ik thuis al. Wat ik wil, is dat iedereen gewoon geaccepteerd wordt en dezelfde ondersteuning krijgt.

Dat betekent bijvoorbeeld dat een transgender niet anderhalf jaar hoeft te wachten op huishoudelijke hulp. Dat geld zou naar mijn mening veel beter besteed kunnen worden aan een maatschappelijk werker voor transpersonen. Daar zouden mensen daadwerkelijk iets aan hebben, in plaats van dat het terechtkomt bij een café dat wordt gerund door mensen die al meerdere cafés failliet hebben laten gaan.

Daarnaast heeft de gemeente Heerlen tien miljoen euro uitgegeven om panden in de binnenstad op te kopen, met het idee daar een hogeschool te vestigen. Dit was een initiatief van onder andere de SP, GroenLinks-PvdA en de Partij voor de Dieren. Maar de hogeschool zelf wil helemaal niet naar de binnenstad verhuizen; zij hebben al een uitstekend gebouw in een buitenwijk van Heerlen. Ik begrijp niet hoe je zo’n plan kunt steunen zonder dat daar duidelijk draagvlak voor is.

Bovendien heeft de hogeschool al in 1999 maatregelen genomen om autoverkeer te beperken – lang voordat de Partij voor de Dieren überhaupt bestond. Het idee dat dit soort plannen nu ineens nodig zouden zijn, is dus moeilijk serieus te nemen.

Kortom: mooie woorden in een verkiezingsprogramma zijn één ding, maar uiteindelijk gaat het om wat er daadwerkelijk wordt bereikt. En als ik kijk naar de afgelopen vier jaar, dan vind ik dat de Partij voor de Dieren in Heerlen te weinig heeft laten zien om mijn stem te verdienen.

Wat mij ook stoort, is hoe er met burgers wordt omgegaan. Als je brieven naar de gemeente Heerlen stuurt, worden ze simpelweg niet beantwoord. Dat zegt veel over hoe het bestuur naar inwoners kijkt. Het zogenaamde linkse college gedraagt zich in de praktijk als een gesloten bolwerk waar burgers nauwelijks toe doen.

En dat zie je ook terug bij partijen als de Partij voor de Dieren en de SP. Als je denkt dat de leden in Heerlen hun eigen leiders kiezen, dan heb je het mis. Formeel hebben ze wel leden, maar plaatselijke ledenvergaderingen zijn er niet. Je mag lid zijn en contributie betalen, maar daar blijft het zo ongeveer bij. In de praktijk lijkt het erop dat je vooral geacht wordt je mond te houden en het beleid van bovenaf te volgen.